"Ons pa moet niks hebben van de kerk hoor!" Een van onze vrijwilligsters waarschuwde me voor mijn komst naar haar verjaardag. En omdat pa wist dat de pastoor ook op de verjaardag kwam zaten we natuurlijk binnen twee minuten naast elkaar. En het verhaal rolde er meteen helemaal uit.

Bijna 50 jaar geleden trouwden ze. Keuze: de gewone of de luxe viering. Het verschil bestond uit een rode loper en vijf gulden meer. “Dat was een kapitaal in die tijd en dat geld hadden we niet.” Het had hen zo gekwetst, iedereen trouwde mét loper, dat ze na die huwelijksviering nooit meer in de kerk zijn geweest. “Onze lieve Heer deugt wel, maar zijn voetvolk niet.” Met dat statement bevestigde moeder dat ze nog steeds gelovig waren, maar niet kerks.

Vanwege het enthousiasme van hun dochter, waren ze wel nieuwsgierig. Af en toe kwam pa door de week even koffie drinken. En handig als hij was deed hij zelfs af en toe een klusje. Het respect groeide, en allemaal hadden we het besef dat het niet voor de kerk was wat hij deed, maar voor “Onze Lieve Heer”.

Vier maanden later kwamen ze voor de tweede keer in hun huwelijk samen in de kerk. Ze vierden die dag hun vijftig jarig jubileum. Ze deden het toch vooral om hun dochter een plezier te doen. Op de zolder van de pastorie vond ik een oude rode loper. Ik ben ze zelf gaan zuigen en schoonmaken. Het zag er flitsend uit, en toen vader en moeder de kerk in kwamen, had pa tranen in zijn ogen. We waren weer terug in de kerk zoals de Kerk moet zijn. Te gast bij Hem zelf.