Lijdensverhaal Goede Vrijdag met jeugd

Met jongeren tussen 12 en 16 jaar hebben we vanuit vier parochies een voettocht gehouden naar een klooster. Het was dit jaar een samenwerking tussen jongerengroepen van deze vier parochies in Eindhoven. Het klooster als oord van bezinning. De zusters hoog bejaard maar energiek en maatschappij kritisch, ongekend boeiend. We werden onthaald op soep en een boterham.

In het klooster hebben we met de jeugd het lijdensverhaal verteld, uitgebeeld en gespeeld. We speelden buiten, het was prachtig weer. De binnentuin van het klooster leende zich er uitstekend voor. Kleurige doeken zijn eigenlijk de hoofdattributen. Een dorenkroon is snel gevlochten. Een tafel kan snel tot graf dienen, een tuinstoel is met enige fantasie een troon.

De verteller kruipt zelf in de rol van een leerling en vertelt wat hij heeft meegemaakt, beginnend op Palmzondag hoe ze Jeruzalem binnen trokken en hoge verwachtingen wekten. Tot en met vrijdagmiddag, dat de vrienden Jezus van het kruis halen en in het graf leggen.

Ik gebruik zelf het verhaal volgens Matteus. Dat levert aardige details op die de jongeren anders kennen. Hoe vaak kraaide de haan nu precies? Lees het maar eens na.

Het is elk jaar verrassend hoe snel en graag de jeugd van tegenwoordig meespeelt, in de rol kruipt van een figuur uit het verhaal. Sommigen die het verhaal goed kennen antwoorden zelf op de verteller: En toen zei Pilatus: ...
De verteller wacht even, en soms begint Pilatus dan inderdaad te vertellen wat hij ongeveer gezegd heeft. En anders vult de verteller het zelf aan.

De slotuitnodiging is om in stilte kaarsjes te branden bij het kruis voor dierbare overledenen. Te vertellen voor wie ze lichtjes branden. Jongelui die een vader of moeder zijn kwijtgeraakt, of een broertje of zusje, nodig ik het eerste uit. Zo lacherig als er op bepaalde momenten gespeeld wordt, zo bloedserieus en ingetogen verloopt dit laatste deel.

Een boeiende ervaring voor spelers en toeschouwers. Het is even durven om het zo open en improviserend te spelen.

De fotoreportage speelt zich in 2009 af met een groep jongeren zonder toeschouwers. Al jarenlang vertel ik op Goede vrijdag dit verhaal op deze wijze op scholen of in kerken. Tot tranenstoe bewogen aan het eind, als alles verloren lijkt.

• Pasen en Paastijd

• Spiritualiteit

• 12 tot 20 jaar

• Beeldend werken

• Door beroepskrachten

• Eenmalige aangelegenheid